Zawawy z dziećmi

W co można bawić się w lesie latem, a w co zimą?

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:32:07 +0000

Las jest takim środowiskiem, w którym te same zabawy o podobnych stopniu trudności można odbywać latem i zimą. Jedynym wyjątkiem są gry, w których elementem jest marsz po śladach, ponieważ podczas śnieżnej zimy jest to zadanie znacznie łatwiejsze do wykonania.
Przygotowując się do organizacji gier terenowych należy tak zaplanować ich przebieg, aby wszystkim zapewnić maksimum bezpieczeństwa. Co powinieneś wiedzieć, aby stać się zaawansowanym uczestnikiem gier terenowych?
By móc celowo poruszać się w terenie potrzebnych jest kilka wiadomości.
Pomiaru odległości dokonuje się odliczając pary kroków Ipk. = ok. 1,5 m. Kierunek marszu określany jest za pomocą „azymutu”, tj. kąta pomiędzy kierunkiem północy a kierunkiem danym liczonym według ruchu wskazówek zegara.
Powinno się również umieć korzystać z mapy i posługiwać się przyrządem do określania azymutu, czyli busolą. Kto powinien prowadzić gry terenowe, aby byty interesujące i bezpieczne?
Gry w lesie, oprócz obozów i kolonii, mogą być organizowane w kręgu rodzinnym, w grupie rówieśniczej, pośród znajomych. W grupach tych powinien znaleźć się jeden lider, który wziąłby na siebie przygotowanie i organizację, a także sprawowałby funkcję sędziego rozjemcy. Rywalizować możecie z kolegami i rodzicami.

Szukanie ukrytych skarbów

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:28:54 +0000

Poszukaj w swoim gronie kogoś doświadczonego w grach terenowych i namów go do wspólnej zabawy. Tropienie śladów zwierząt zimą
Uczestnicy ze wspólnego miejsca rozchodzą się po lesie i po upływie wyznaczonego czasu wracają w to samo miejsce opowiadając o napotkanych śladach na śniegu, opisując je szczegółowo. Zwycięża ta drużyna, która zauważyła i rozpoznała więcej śladów.
Prowadzący chowa przed zabawą, wzdłuż leśnej ścieżki, kilka do kilkunastu karteczek z nazwami nagród. Uczestnicy idąc po ścieżce starają się odnaleźć „talony na nagrody”. Kto znajdzie karteczkę otrzymuje nagrodę. Karteczki należy chować w takiej samej odległości od siebie co np. 20 m do 2 metrów od skraju ścieżki i do wysokości 1,5 metra. Kryj się
Uczestnicy stoją przy małym drzewku dotykając go. Na sygnał prowadzącego starają się jak najszybciej ukryć. Na schowanie mają tylko około 5 sęk. Poupływie tego czasu prowadzący zaczyna poszukiwania, ale może je prowadzić tylko nie puszczając drzewka spod którego rozpoczęła się gra. Za każdego znalezionego drużyna traci pewną ilość punktów.

Obserwator

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:27:49 +0000

Przebieg zabawy taki sam jak powyżej. Uczestnicy mają również 5 sęk. na schowanie się. Muszą tak się schować, aby być niewidocznym dla prowadzącego, ale ze swojej kryjówki muszą go widzieć. Prowadzący podczas poszukiwania również nie może oddalić się od drzewa, ale co jakiś czas wykonuje nienaturalną czynność, którą powinni uczestnicy zauważyć ze swoich kryjówek i zapamiętać. Tych czynności jest 10 lub mniej w przypadku młodszej dziatwy. Ci którzy nie zostali znalezieni zbierają się w swoich drużynach i ustalają czynności, które zauważyli. Za każdą dobrze podaną czynność drużyna otrzymuje l pkt., również Ipkt. za każdego odnalezionego. Przejście linii frontu
Uczestnicy mają przejść fragment lasu do wyznaczonego miejsca tak, aby nie zostać zauważonym przez strażników umieszczonych pośrodku trasy.
Z uwagi na to, że uczestnicy poruszają się samodzielnie, przez co szczególnie młodsi mogą zbłądzić, należy wyznaczyć bardzo bezpieczny i charakterystyczny teren do tej zabawy. Bieg za gwizdkiem
Prowadzący oddala się od grupy i po minucie daje sygnał gwizdkiem, zdradzając miejsce swojego pobytu. Uczestnicy podążając za dźwiękiem starają się złapać prowadzącego. Każdy następny sygnał gwizdkiem dawany jest co 0,5 minuty. Wygrywa ten kto pierwszy znajdzie prowadzącego i go dotknie. Prowadzący może się cały czas przemieszczać.

Azymut powrotny

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:26:52 +0000

Uczestnicy pojedynczo lub w grupach otrzymują zadanie przejścia z punktu startu określonej odległości na zadany azymut. Po dotarciu na miejsce otrzymują drugie zadanie: przejścia takiej samej odległości tylko na dokładnie przeciwny azymut (różniący się od poprzedniego o 180°). Rezultatem idealnie precyzyjnego wykonania zadania powinno być dotarcie na punkt startu. Wygrywa ta drużyna która będzie bliżej. Marsz na azymuty
Uczestnicy lub drużyny otrzymują od prowadzącego kartkę, na której naniesione są azymuty i odległości. Drużyna startuje o wyznaczonej porze: biegnie z punktu startu na azymut nr l określony dystans i ma za zadanie odszukać kartkę umieszczoną na drzewie. Po odnalezieniu spisuje literę napisaną na kartce i podąża dalej na azymut nr 2 według podanych parametrów. Tak porusza się przez cały czas po trasie gry, aż kolejny azymut wskaże jej metę. Przy ocenianiu bierze się pod uwagę poprawność spisanych na punktach liter (tworzących hasło) oraz czas.
Uwaga:
Wiele gier terenowych wymaga specjalnego przygotowania, ale im więcej starania włoży się w organizację, tym lepsza i bezpieczniejsza będzie zabawa.

W jakich grach i zabawach możesz wykorzystać nietypowe przybory?

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:26:06 +0000

Czasami różne przedmioty plączą się w domu pod nogami, a tobie brakuje pomysłu na zabawę lub grę. Porzuć schematyczne myślenie o koniecznych ci do zabawy specjalnych zabawkach, przyborach do gier i sięgnij po cokolwiek co leży pod ręką i „zmuś” to do wspólnej zabawy. Zobacz jak można zabawić się gazetami. Przeprawa przez rzekę z gazetami pod nogami
Dzieci ustawione na linii startu, trzymają w rękach dwa kawałki gazety. Na sygnał prowadzącego dzieci startują i starają się jak najszybciej dostać do linii mety. Uczestnicy mogą się poruszać jedynie stąpając po układanych stale przez siebie na podłożu gazetach. Bieg pod wiatr
Uczestnicy ustawieni na linii startu trzymają przytknięte do klatki piersiowej rozwinięte gazety. Na sygnał biegną jak najszybciej do linii mety.
Dzieci muszą jak najdłużej starać się utrzymać gazetę. Wygrywa ten, który biegał jak najdłużej.
Przerzucanka
Dzieci stoją na boisku do gry w dwóch drużynach, każda na swojej połowie.
Wszyscy trzymają w rękach gazetowe kule. Na sygnał startu, drużyny rzucają kule na stronę boiska zajmowanego przez przeciwnika i starają się, aby na ich polu było jak najmniej kuł stale odrzucając je stronie przeciwnej. Gra toczy się na czas. Zwycięża drużyna której udało się umieścić u przeciwników więcej kuł w ciągu 30 sekund lub też w jednym momencie wszystkie kule po stronie przeciwnika.
Spróbuj poznać zaproponowane gry, a nie będziesz żałował!
W trakcie biegu nie wolno im dotykać gazet, maja się one opinać na zawodnikach przyciskane do nich siłą wiatru powstałego w trakcie ruchu. Zwycięża ten kto szybciej dobiegł do mety.

Z kim mogę ćwiczyć z piłką?

admin — Mon, 08 Feb 2010 07:24:55 +0000

A trakcyjność ćwiczeń, zabaw i gier piłką wynika z ogólnej dostępności, mogą w nich uczestniczyć ludzie w różnym wieku, o różnej sprawności ruchowej, można je zawsze dostosować do własnych możliwości i potrzeb, chętnie w zabawach z piłką uczestniczą również osoby niepełnosprawne, nie tylko pod względem ruchowym.
Pamiętam, że najbardziej ulubioną zabawką w okresie mojego dzieciństwa była piłka. Szczególnie zapamiętałem taką niebieską, błyszczącą, lekką i niezbyt twardą. Była to moja piłka „domowa” tak ją nazwałem, bo często bawiłem się nią, a nawet grałem, w pokoju.
Jeżeli byłem sam w domu, wymyślałem przeróżne sposoby toczenia piłki z omijaniem przeszkód ustawionych na dywanie, a także przeszkód naturalnych znajdujących się w pokoju, do których zaliczałem nogi od stołu, pufy, fotele. Najwięcej radości sprawiało mi wymyślanie coraz bardziej skomplikowanych przeszkód, jak również przetaczanie piłki tak, aby nie wypadła z wyznaczonej trasy. Lubiłem piłkę dlatego, że w niektórych ćwiczeniach była mi „posłuszna”, toczyła się tam, gdzie chciałem, odbijała od różnych przeszkód i wracała do mnie.

Rozwiązania edukacji

admin — Sun, 07 Feb 2010 07:30:10 +0000

Po tej nocy z domu nie wyszła żadna kobieta. Prabhdźot Kaur prawie w ogóle nie wstawała z łóżka. Szła na posiłek, a potem biegiem wracała, wychodziła, kiedy wołała ją Mata-dźi, ale przy pierwszej okazji wymykała się z powrotem do pokoju. Przyszedł do niej Papa-dźi i, usiadłszy po turecku z poduszką na kolanach, przekomarzał się z nią, rozśmieszał ją i łaskotał w stopy, a ona zrozumiała, że w ten sposób chce przeprosić za tamte chwilę paniki. Trzymając go za rękę, była w stanie wyjść na dziedziniec, ale podświadomie zaczęła czuć się niepewnie na otwartej przestrzeni, jakiś twardy pęcherzyk rozszerzał się do rozmiaru cebuli w samym środku jej klatki piersiowej, utrudniając oddychanie. Szybko wracała do domu, do swojego pokoju. Lepiej się czuła wśród tych białych ścian i za tymi kratami. Czasami wyglądała przez okno, skąd widziała Ram Pari, Natwara i całą resztę, zbitych w gromadkę na dole, ale starała się nie podnosić wzroku na ogród i na to, co znajdowało się za nim. Kiedy się odwracała, bezpieczna w swoim pokoju, na swoim łóżku, wtedy czuła się dobrze.

gry pomagaja w rozwoju dziecka

admin — Sun, 07 Feb 2010 07:29:36 +0000

Przednie nogi leżały podwinięte jedna obok drugiej. Tylne były szeroko rozpostarte, a pomiędzy nimi, i na nich, z brzucha wylewała się masa grubych, sinych zwojów. Prabhdźot Kaur patrzyła wprost do wnętrza Śagufty, do jamy w kolorze bardzo dojrzałych, zimowych dźamunów. Wnętrzności wydobywały się na zewnątrz jakby wypychane jakąś siłą, i chociaż nie poruszały się, Prabhdźot Kaur miała wrażenie, że wciąż wynurzają się z tego ciała, wzbierając w tłustych kłębach. Droga pod tanga była czarna i wilgotna. Po drugiej stronie pojazdu, w takiej samej odległości od niego, w jakiej stała Prabhdźot Kaur, falował tłum mężczyzn, samych muzułmanów, jakoś udało się jej to rozpoznać, i to nie tylko po samych strojach, a przed nimi dostrzegła Daraka Alego. Coś krzyczał, Prabhdźot Kaur widziała jego zęby. Wszyscy ludzie mieli otwarte usta i odsłonięte, błyszczące bielą zęby. Tłum zbliżał się drobnymi, gwałtownymi falami, a potem się cofał. Pchnięta w plecy Prabhdźot Kaur przesunęła się do przodu i zobaczyła, że oczy Śagufty są szeroko otwarte i wilgotne. Przyszło jej do głowy, że klacz wciąż jeszcze żyje, i właśnie miała do niej podejść, kiedy ktoś podniósł ją za ramię, gwałtownie odwrócił i poderwał, aż krzyknęła z bólu. To był Papa-dźi. Trzymając ją przy sobie, popędził z powrotem i wydostał się z tłumu. Wciąż biegł. Przez całą drogę czuła jego palce zaciśnięte na swoim ramieniu. Minęli bramę, minęli dziedziniec, w końcu znaleźli się w domu, gdzie chwycił ją za ramiona i zaczął nią potrząsać, jego głowa kiwała się do przodu i do tyłu, twarz zalewał mu pot, wściekłość poruszała nią tam i z powrotem, i Prabhdźot Kaur widziała tylko rozmazany obraz.