Las jest takim środowiskiem, w którym te same zabawy o podobnych stopniu trudności można odbywać latem i zimą. Jedynym wyjątkiem są gry, w których elementem jest marsz po śladach, ponieważ podczas śnieżnej zimy jest to zadanie znacznie łatwiejsze do wykonania.
Przygotowując się do organizacji gier terenowych należy tak zaplanować ich przebieg, aby wszystkim zapewnić maksimum bezpieczeństwa. Co powinieneś wiedzieć, aby stać się zaawansowanym uczestnikiem gier terenowych?
By móc celowo poruszać się w terenie potrzebnych jest kilka wiadomości.
Pomiaru odległości dokonuje się odliczając pary kroków Ipk. = ok. 1,5 m. Kierunek marszu określany jest za pomocą „azymutu”, tj. kąta pomiędzy kierunkiem północy a kierunkiem danym liczonym według ruchu wskazówek zegara.
Powinno się również umieć korzystać z mapy i posługiwać się przyrządem do określania azymutu, czyli busolą. Kto powinien prowadzić gry terenowe, aby byty interesujące i bezpieczne?
Gry w lesie, oprócz obozów i kolonii, mogą być organizowane w kręgu rodzinnym, w grupie rówieśniczej, pośród znajomych. W grupach tych powinien znaleźć się jeden lider, który wziąłby na siebie przygotowanie i organizację, a także sprawowałby funkcję sędziego rozjemcy. Rywalizować możecie z kolegami i rodzicami.

Czasami różne przedmioty plączą się w domu pod nogami, a tobie brakuje pomysłu na zabawę lub grę. Porzuć schematyczne myślenie o koniecznych ci do zabawy specjalnych zabawkach, przyborach do gier i sięgnij po cokolwiek co leży pod ręką i „zmuś” to do wspólnej zabawy. Zobacz jak można zabawić się gazetami. Przeprawa przez rzekę z gazetami pod nogami
Dzieci ustawione na linii startu, trzymają w rękach dwa kawałki gazety. Na sygnał prowadzącego dzieci startują i starają się jak najszybciej dostać do linii mety. Uczestnicy mogą się poruszać jedynie stąpając po układanych stale przez siebie na podłożu gazetach. Bieg pod wiatr
Uczestnicy ustawieni na linii startu trzymają przytknięte do klatki piersiowej rozwinięte gazety. Na sygnał biegną jak najszybciej do linii mety.
Dzieci muszą jak najdłużej starać się utrzymać gazetę. Wygrywa ten, który biegał jak najdłużej.
Przerzucanka
Dzieci stoją na boisku do gry w dwóch drużynach, każda na swojej połowie.
Wszyscy trzymają w rękach gazetowe kule. Na sygnał startu, drużyny rzucają kule na stronę boiska zajmowanego przez przeciwnika i starają się, aby na ich polu było jak najmniej kuł stale odrzucając je stronie przeciwnej. Gra toczy się na czas. Zwycięża drużyna której udało się umieścić u przeciwników więcej kuł w ciągu 30 sekund lub też w jednym momencie wszystkie kule po stronie przeciwnika.
Spróbuj poznać zaproponowane gry, a nie będziesz żałował!
W trakcie biegu nie wolno im dotykać gazet, maja się one opinać na zawodnikach przyciskane do nich siłą wiatru powstałego w trakcie ruchu. Zwycięża ten kto szybciej dobiegł do mety.

Przednie nogi leżały podwinięte jedna obok drugiej. Tylne były szeroko rozpostarte, a pomiędzy nimi, i na nich, z brzucha wylewała się masa grubych, sinych zwojów. Prabhdźot Kaur patrzyła wprost do wnętrza Śagufty, do jamy w kolorze bardzo dojrzałych, zimowych dźamunów. Wnętrzności wydobywały się na zewnątrz jakby wypychane jakąś siłą, i chociaż nie poruszały się, Prabhdźot Kaur miała wrażenie, że wciąż wynurzają się z tego ciała, wzbierając w tłustych kłębach. Droga pod tanga była czarna i wilgotna. Po drugiej stronie pojazdu, w takiej samej odległości od niego, w jakiej stała Prabhdźot Kaur, falował tłum mężczyzn, samych muzułmanów, jakoś udało się jej to rozpoznać, i to nie tylko po samych strojach, a przed nimi dostrzegła Daraka Alego. (więcej…)